Afgelopen woensdag met collega Anje en haar dochter die hier o.a.een scriptie over wil maken de tentoonstelling Alice in Wonderland bezocht. In Veluws Museum Nairac was hiervan een zeer uitgebreide tentoonstelling te bewonderen.
Bijzonder veel materiaal en veel informatie!
Alice in Wonderland behoort tot de beroemdste kinderboeken aller tijden. Er zijn nauwelijks talen waarin het boek niet vertaald is en alleen in Groot-Brittannië al is het in een kleine 2000 verschillende edities uitgekomen. (bron:I. van der louw-Scala)
Het verhaal: Alice zit in het gras, aan de waterkant, een beetje te suffen naast haar oudere zus die aan het lezen is. Plotseling loopt er een wit konijn langs haar heen, dat ze hoort praten. Ze volgt het konijn, gaat zijn hol in, valt in de verticale gang die die holen schijnen te hebben, en komt uiteindelijk terecht in de eerste ruimte van een wonderlijke sprookjeswereld. Daar verandert Alice regelmatig van grootte, maakt ze een aantal merkwaardige avonturen mee en voert ze vaak vreemde gesprekken met dieren en andere wezens.
Aan het eind van het boek ontwaakt Alice weer aan de waterkant en blijkt het hele avontuur een droom te zijn geweest. Alles wat in de realiteit niet kan, gebeurt daar. En het gebeurt er niet als een wonder dat de gewone, wetenschappelijk verklaarbare orde doorbreekt. Nee, het gebeurt er volgens wetten en door oorzaken, net als in de zogenaamde echte werkelijkheid; alleen zijn het andere oorzaken dan 'normaal'.
Het boek is echt een inspiratiebron voor beeldend kunstenaars, film- en theatermakers, maar het biedt ook voer voor taalkundigen, filosofen en psychiaters.
Er zijn wel zo'n 200 prenboeken te zien! De eerste illustrator John Tenniel tekende het oerbeeld van Alice: een ernstig meisje met lang golvend haar, een jurk met een schortje en schoenen met bandjes.Deze herkende ik nog wel van vroeger. Daarna volgden honderden anderen, waaronder Arthur Rackham, Rie Cramer, Walt Disney en Salvador Dali. Er is ook een bijzondere Aboriginal uitgave. De nieuwste getekende versie is van Camille Carcia, die een wel heel boosaardige Alice neerzet.
Zeer de moeite waard! Nog te zien tot 30 oktober !
Tussendoor even koffie gedronken bij een restaurantje gerund door mensen met een geestelijke handicap.
Het was gezellig daar en men was vol vertrouwen en erg klantvriendelijk.Teruggekomen las ik in onze plaatselijke krant dat er een beroving is geweest van net zo'n soort restaurant hier. Dat is bijzonder laag moet ik zeggen. Zo gemakkelijk en laf!
Maar dat is even een ander onderwerp voor een volgende blogpost denk ik.
foto's hier en hier gevonden
0 reacties:
Een reactie plaatsen